Głoszenie królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

Głoszenie królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia: Mk 1, 12-19

W naszym rozważaniu odniesiemy się do tekstu z Ewangelii św. Marka. To najstarsza Ewangelia w kanonie, czyli ta, która powstała jako pierwsza. I odniesiemy się dzisiaj do pierwszego kazania, jakie wygłosił Jezus. Jest ono bardzo krótkie, zawiera 78 znaków. Kazanie, które mogłoby się dziś zmieścić w jednym esemesie, zawiera głęboką teologiczną treść. Cztery zdania. Pierwsze: Czas się wypełnił. To znaczy zyskał sens. Tuż przed wystąpieniem Jezusa w Galilei, widzimy Go jak przebywa na pustyni wśród zwierząt. One nie czynią mu krzywdy. Przypomina to wydarzenia z początku czasów, gdy pierwsza kobieta i pierwszy mężczyzna żyli w harmonii wśród dzikich zwierząt. Podobnie jak pierwsi ludzie również Jezus był poddany pokusie. Widzimy więc Jezusa, który zaraz na początku swojej misji, po chrzcie w Jordanie chce przywrócić człowiekowi świat. Ten świat i sposób życia, który został dla niego przez Boga zamierzony od początku. Drugie zdanie: bliskie jest królestwo Boże. Królestwo Boże jest ważną częścią orędzia Jezusa. Pamiętamy wiele Jego przypowieści, w których mówi o tym. Królestwo Boże nie jest czymś statycznym, danym raz na zawsze, ono jest dynamiczne, ciągle się staje. Tekst grecki Ewangelii Marka mówi dosłownie: Królestwo Boże przybliżyło się. Czym jest to królestwo? To jest pewien Boży plan wobec człowieka. Marzenie Boga o tym, by odbudować ludzkość taką, jaką zamierzył od początku. Trzecie zdanie: Nawracajcie się. Po grecku metanoeite, czyli zmieniajcie umysł, odmieniajcie swoją wizję świata. Nawrócenie nie może polegać na tropieniu i karczowaniu grzechu, ono zaczyna się od zmiany, która dokonuje się w naszej głowie i w naszym sercu. Potrzebuje pokornego uznania swego grzechu, skruchy i przylgnięcia do Pana. Zauważmy, że użyty został tutaj czasownik niedokonany: nawracajcie się, nie: nawróćcie się. Nawrócenie jednocześnie wymaga zmiany kierunku życia, ale też codziennego zmieniania siebie. Nic nie jest nam dane na zawsze. Czwarte zdanie: Wierzcie w Ewangelię. Kard. Gianfranco Ravasi zwraca uwagę, że dosłowne znaczenie tego zwrotu po grecku brzmi: Wierzcie na Ewangelii. Zbudujcie swój dom na skale Ewangelii. Tą skałą, na której mamy oprzeć własne życie jest Ewangelia.
 Jezus przyszedł na Ziemię ze wspaniałym powołaniem, aby w posłuszeństwie wszystko odnawiać, przywracać wszystkiemu harmonię, wprowadzać równowagę. Pragnie przywrócić równowagę naszemu sercu. Ta równowaga możliwa jest nawet  pośród pokus.  Czy to rozumiemy?

Ewangelista mówi, że po wygłoszeniu pierwszego kazania Jezus, przechodząc obok jeziora, powołał pierwszych uczniów. Zajęci byli pracą. Łowili ryby, naprawiali sieci. Widzimy więc, że Jezusa spotykamy pośrodku naszego życia. W tym miejscu, w którym właśnie jesteśmy, pośród tych ludzi, z jakimi żyjemy. Nie ma miejsca, którego On nie może zmienić, w którym nie może działać. I zobaczmy, że to nie uczniowie, szukali Jezusa, ale to On ich znalazł. To zawsze Pasterz szuka zgubionej owcy, nigdy na odwrót. Możemy być pewni, że Bóg zawsze nas szuka, zawsze ma dla nas wezwanie i zawsze ma dla nas zadnie do wypełnienia. Kogo wybiera Jezus, by nawrócili cały świat? Ludzi prostych, rybaków. To ich wyśle do uczonych Greków i rządzących światem Rzymian. Ojcowie Kościoła podkreślają, że dzieje się tak dlatego, by podkreślić, że jest to dzieło łaski Bożej. Pierwsi uczniowie: Szymon Piotr, Andrzej, Jakub i Jan nie wysłuchali nawet tego pierwszego kazania Jezusa, bo gdy On mówił, oni łowili ryby. Tylko Andrzej widział Go wcześniej, o czym mówi Ewangelia Jana. Ale Jezus musiał być niezwykłą postacią, skoro natychmiast porzucili wszystko i poszli za Nim. Poszli, zanim zobaczyli jakikolwiek cud! Również w naszym życiu wiary najważniejsze jest spotkać Jezusa.  Czy już spotkałem Go osobiście? Czy spojrzał na mnie? Czy usłyszałem Jego wezwanie? Jeśli tak się stało, nie mogę czekać. Świat potrzebuje mojego świadectwa wiary. Zmęczeni, zagubieni, zapatrzeni w siebie ludzie potrzebują Boga, potrzebują by ktoś im powiedział, że możliwe jest życie w harmonii ze sobą, światem i z Bogiem.

Głoszenie królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia: Mk 1, 12-19

12 Zaraz też Duch wyprowadził Go na pustynię. 13 Czterdzieści dni przebył na pustyni, kuszony przez szatana. Żył tam wśród zwierząt, aniołowie zaś usługiwali Mu.

Pierwsze wystąpienie

14 Gdy Jan został uwięziony, Jezus przyszedł do Galilei i głosił Ewangelię Bożą. Mówił: 15 "Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!"

Powołanie pierwszych uczniów

16 Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, ujrzał Szymona i brata Szymonowego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. 17 Jezus rzekł do nich: "Pójdźcie za Mną, a sprawię, że się staniecie rybakami ludzi". 18 I natychmiast zostawili sieci i poszli za Nim.
19 Idąc dalej, ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego Jana, którzy też byli w łodzi i naprawiali sieci. 20 Zaraz ich powołał, a oni zostawili ojca swego, Zebedeusza, razem z najemnikami w łodzi i poszli za Nim.

  1. Przywrócenie pierwotnego ładu

Tuż przed wystąpieniem Jezusa w Galilei, widzimy Go jak przebywa na pustyni wśród zwierząt. One nie czynią mu krzywdy. Przypomina to wydarzenia z początku czasów, gdy pierwsza kobieta i pierwszy mężczyzna żyli w harmonii wśród dzikich zwierząt. Podobnie jak pierwsi ludzie również Jezus był poddany pokusie. Widzimy więc Jezusa, który zaraz na początku swojej misji chce przywrócić człowiekowi  ten świat i sposób życia, który został dla niego przez Boga zamierzony od początku.  Jezus przyszedł na Ziemię ze wspaniałym powołaniem, aby w posłuszeństwie wszystko odnawiać, przywracać wszystkiemu harmonię, wprowadzać równowagę. Pragnie przywrócić równowagę naszemu sercu. Ta równowaga możliwa jest nawet  pośród pokus.  Co Bóg przez ten tekst mówi dzisiaj do mnie? Do czego mnie zaprasza?

  1. Wezwanie do nawrócenia
     
    Nawracajcie się –  po grecku metanoeite, czyli zmieniajcie umysł, odmieniajcie swoją wizję świata. Nawrócenie zaczyna się od zmiany, która dokonuje się w naszej głowie i w naszym sercu. Potrzebuje pokornego uznania swego grzechu, skruchy i przylgnięcia do Pana. Zauważmy, że użyty został tutaj czasownik niedokonany: nawracajcie się, nie: nawróćcie się. Nawrócenie jednocześnie wymaga zmiany kierunku życia, ale też codziennego zmieniania siebie. Nic nie jest nam dane na zawsze. Do czego Bóg mnie zaprasza? Co chce we mnie zmienić?
  2. Głoszenie Ewangelii
    Uczniowie: Szymon Piotr, Andrzej, Jakub i Jan nie wysłuchali nawet  pierwszego kazania Jezusa, bo gdy On mówił, oni łowili ryby. Tylko Andrzej widział Go wcześniej, o czym mówi Ewangelia Jana. Ale Jezus musiał być niezwykłą postacią, skoro natychmiast porzucili wszystko i poszli za Nim. Poszli, zanim zobaczyli jakikolwiek cud! Również w naszym życiu wiary najważniejsze jest spotkać Jezusa.  Czy już spotkałem Go osobiście? Czy spojrzał na mnie? Czy usłyszałem Jego wezwanie?

strzałka do góry