Rozważanie na uroczystość MB Królowej Polski

Pomoc i siła u naszej Matki i Królowej

Rozpoczął się maj – miesiąc maryjny. Przy krzyżach przydrożnych, kapliczkach i figurach, w kościołach i kaplicach, rozbrzmiewa wieczorami przepiękna litania loretańska, w której czcimy Najświętszą Maryję Pannę. Wśród wielu tytułów, jakie pokolenia Polaków nadały Bogurodzicy, jest i ten: Królowa Polski.

Właśnie dziś – 3 maja – oddajemy chwałę Maryi, Królowej Polski. W roku tysiącpięćdziesięcioletniej rocznicy Chrztu Polski, Kościół przywołując dzieje naszego narodu, przypomina nam, że życie duchowe naszej Ojczyzny mocno związało się z kultem Bogurodzicy. Świadectwem wrośnięcia Maryi w nasz naród jest nie tylko liturgia kościelna, niezliczona liczba pieśni religijnych, pobożność ludu, ale także pomniki kultury polskiej w literaturze, architekturze, malarstwie, oraz wydarzenia historyczne o randze politycznej i narodowej. Wśród nich był niezwykle podniosły moment z czasów szwedzkiego najazdu, kiedy to trzysta sześćdziesiąt lat temu, 1 kwietnia 1656 roku, w katedrze lwowskiej, król Jan Kazimierz uroczystym aktem oddał kraj pod opiekę Matki Bożej, obierając Ją Królową Polski. Papież, św. Pius X, nawiązując do tego tak wymownego faktu, i mając na uwadze żywą wiarę polskiego narodu, przenikniętą kultem maryjnym, ustanowił dla archidiecezji lwowskiej święto Królowej Polski. Natomiast jego następca, Pius XI, w r. 1924 rozszerzył je na całą Polskę. Wreszcie Jan XXIII ogłosił Najświętszą Pannę Maryję Królową Polski główną patronką kraju razem ze św. Stanisławem i św.... Czytaj więcej

Rozważanie na 1 maja – 5 rocznica beatyfikacji św. Jana Pawła II

Drodzy Parafianie,

Kochani Siostry i Bracia Przyjaciele naszej parafii.

 

Dokładnie 5 lat temu, 1 maja 2011roku w Niedzielę Miłosierdzia Bożego,  przeżywaliśmy uroczystość beatyfikacji naszego papieża dziś już świętego Jana Pawła II.  Na zakończenie homilii ówczesny Ojciec św. Benedykt XVI powiedział na Placu św. Piotra w języku polskim takie słowa:  Swoim świadectwem wiary, miłości i odwagi apostolskiej, pełnym ludzkiej wrażliwości, ten znakomity Syn narodu polskiego, pomógł chrześcijanom na całym świecie, by nie lękali się być chrześcijanami, należeć do Kościoła, głosić Ewangelię. Moi Drodzy! Radujmy się mimo naszych trudności: Jezus jest z nami, On nas prowadzi do  nieba.

         Należymy od chwili chrztu św. do Kościoła, którego cząstką jest parafia, również nasza młoda parafia, dzięki której i w której idziemy drogą świętości, idziemy ku zbawieniu. W tej wspólnocie Bóg powołuje nas, abyśmy byli świadkami, apostołami, byśmy pomagali innym, tak jak św. Jan Paweł II,  z radością być chrześcijaninem, z radością należeć do Kościoła.

              8 kwietnia 2005 roku – zaledwie jedenaście lat temu patrzyliśmy ze zdumieniem na Ewangeliarz, położo­ny na prostej, dębowej trumnie. Niespodziewany wiatr, z powiewem Ducha Świętego,  ku zdziwieniu wszystkich, zaczął przewracać kartki tej Księgi. Zastanawialiśmy się wtedy „Kim był Jan Paweł... Czytaj więcej

Rozważanie niedzielne – 24.04.2016r.

Zachęta

Pierwsze zdanie z dzisiejszej Ewangelii zwraca uwagę na coś najważniejszego, a mianowicie na to, że Bóg winien być uwielbiony przez moje życie. Po to jestem Jego synem czy córką, po to jestem bratem czy siostrą Chrystusa, żeby Bóg był uwielbiony w moim życiu – i to w każdej jego chwili.

Słusznie zatem pytamy, w jaki sposób mamy do tego dochodzić. Bo to, że trzeba nam dochodzić, Pan Jezus ujawnia, kiedy mówi: …dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie (J 13, 33). Bowiem całe życie Jezusa jest nieustannym uwielbieniem Ojca, a my wiemy, że nasze życie takie nie jest. I dlatego słyszymy: dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie. Ale Pan Jezus daje nam lekarstwo, żebyśmy mogli to czynić i by Bóg był rzeczywiście uwielbiony w naszym życiu. Jest nim przykazanie miłości: Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem (…). Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali (J 13, 34-35). A więc to przykazanie zostało nam dane jako droga dorastania do tego, aby Bóg był uwielbiony każdego dnia w naszym życiu i byśmy mogli pójść tam, gdzie poszedł Jezus.

Pierwsze czytanie z Dziejów Apostolskich pokazuje bardzo konkretny, może i zaskakujący, rys realizacji tego przykazania. Jest tu dla nas istotne słowo: „zachęta”. Paweł i Barnaba: …wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii, umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze, „bo przez wiele ucisków trzeba nam wejść do... Czytaj więcej


strzałka do góry